بـهـار آورده گـل تا یـار مـن گـیـسـو بـرآشـوبـد

 

جهـان را باز با یک گوشـه‌ی ابـرو بـرآشـوبـد

 

نگاهـت را اگـر یـک لحـظه بــر گلـها بـتـابـانـی

 

افق روشن شود، دنیا ز رنگ و بو بـرآشوبـد

 

زمیـن مشتـاق طوفان ظهـورش مانـده تا یارم 

 

بیـاید در قدومش سبزه از هر سو بـرآشوبد

 

ز رخوت خسته‌ام میل جنون دارم، نگاهم کن

 

که صـحـرای دلـم از گــردش آهـو بـرآشوبد

 

به راهت رود جاری شد ز چشمانم قدم بگذار

 

که از نـیـزار پـلکم دسـته‌های قـو بـرآشوبد

 

خرامانـتـر بیـا امشـب که بـا سِحـر قدمـهایـت

 

جهان از رنگ و بوی روشن شب‌بو برآشوبد