هوس کعبه و آن منزل و آنجاست مرا

 

هوس   کعبه  و  آن  منزل  و  آنجاست  مرا  

آرزوى    حرم    مکه    و   بطحاست  مرا

 

در  دل  آهنگ  حجازست و زهى يارى بخت  

اگر   يک  آهنگ  درين پرده شود راست مرا

 

سرم   از  دايره  ى  صبر  برون  خواهد شد 

شايد  ار  بگسلم  اين  بند  که در پاست مرا

 

از    خيال    حجر   اسود   و   بوسيدن   او  

آب    زمزم  همه  در  عين  سويداست مرا

 

دل  من  روشن  از آنست که از روزن فکر  

ريگ    آن  باديه  در  ديده  ى  بيناست  مرا

 

بر     سر    آتش    سوزنده    نشينم   هردم   

کز جهان نيست جزين مرتبه درخواست مرا

 

دلم   از   حلقه  ى  آن  خانه  مبادا  محروم  

کز جهان نيست جزين مرتبه درخواست مرا

 

از  هوى  و  هوس خويش جدا باش، اى دل  

خاک   آن  خانه و آن خانه خدا باش، اى دل

 

عمر   بگذشت،   ز   تقصير  حذر  بايد  کرد  

به    در   کعبه   ى   اسلام   گذر   بايد  کرد

 

ناگزيرست    در   آن  باديه  از  خشک  لبى 

تکيه   بر  گريه  ى  اين  ديده ي تر بايد کرد

 

گرد    ريگى   که  از  آن  زير  قدمها  ريزد  

سرمه   وارش  همه در ديده ى سر بايد کرد

 

آب  و  نان  و  شتر و راحله تشويش دلست  

خورد  آن  مرحله  از  خون  جگر  بايد کرد

 

روى  چون  در  سفر  کعبه کنند اهل سلوک  

از  خود  و  هستى  خود جمله سفر بايد کرد

 

سر   تراشيدن   و   احرام  گرفتن  سهلست  

از    سر  اين  نخوت  بيهوده  بدر  بايد  کرد

 

شرح احرام و وقوف و صفت رمى و طواف  

با   دل   خويش   به   تقرير   دگر  بايد  کرد

 

هر   دلى  را  که ز تحقيق سخن بويى هست  

بشناسد  که  سخن  را  بجزين  رويى هست

 

يارب،  امسال  بدان  رکن  و  مقامم برسان  

کام   من  ديدن کعبه است و به کامم برسان

 

دولت   وصل  تو  هرچند  که خاصست، دمى  

عام    گردان  و  بدان  دولت  عامم  برسان

 

جز    به   کام  مدد  و  عون  تو  نتوان  آمد  

راه   عشق  تو،  بدان  قوت  و کامم برسان

 

صبرم   از  پاى  درآمد،  تو  مرا دست بگير 

به   سر   تربت   اين  صدر  همامم  برسان

 

جمعه ای دیگر تمام شد نیامدی مولا

 

فرشتگان سما ائتلاف مي كردند

به گرد بستر نرگس طواف مي كردند


به زير سايه ي محراب سبز گهواره

پيمبران خدا اعتكاف مي كردند


و رودهاي بهشتي به اشك شوق ظهور

زلال آبي خود را مضاف مي كردند


تمام دوزخيان را ملائكه ز عذاب

به يمن خنده ي مهدي معاف مي كردند


قمررخان سماوات تيغ مژگان را

به محض ديدن پلكش غلاف مي كردند


پريوشان به كنار ضريح چشمانش

به زشت بودن خود اعتراف مي كردند


مقربان الهي براي ديدن او

خريدهاي كلان كلاف مي كردند


چقدر مردم عاشق كبوتر دل را

روانه سمت حوالي قاف مي كردند


سحر در اوج نگاهش، هزار اختر را

منجمان فرج اكتشاف مي كردند