خراسان می‎دهد بوی مدینه

 

خراسان می‎دهد بوی مدینه 

خراسان کوه غم دارد به سینه 


خراسان را سراسر غم گرفته 

در و دیوار آن ماتم گرفته 


خراسان! کو امام مهربانت؟ 

چه کردی با گرامی میهمانت؟ 


خراسان راز دل‎ها با رضا داشت 

چه شب‎هایی که ذکر یا رضا داشت 


خراسان کربلای دیگر ماست 

مزار زاده‎ی پیغمبر ماست 


خراسان! می دهد خاکت گواهی 

ز مظلومی، شهیدی، بی گناهی 


به دل داغ امامت را نهادند 

امامت را به غربت زهر دادند 


دریغا! میهمان در خانه کشتند 

چه تنها و چه مظلومانه کشتند 


امامِ اِنس و جان را زهر دادند 

به تهدید و به ظلم و قهر دادند 


ز نارِ زهرِ دشمن، نور می‎سوخت 

سرا پا همچو نخل طور می‎سوخت 


ز جا برخاست با رنگ پریده 

غریبانه، عبا بر سر کشیده 


گهی بی‎تاب و گه در تاب می‎شد 

همه چون شمع روشن آب می‎شد 


میان حجره¬ی در بسته می¬سوخت 

نمی زد دم ولی پیوسته می سوخت 


ز هفده خواهر والا تبارش 

دریغا کس نبودی در کنارش 


به خود پیچید و تنها دست و پا زد 

جوادش را، جوادش را صدا زد 


دلش دریای خون، چشمش به در بود 

امیدش دیدن روی پسر بود 


پدر می‎گشت قلبش پاره پاره 

پسر می‎کرد بر حالش نظاره 


پدر چون شمع سوزان آب می شد 

پسر هم مثل او بی‎تاب می شد 


پدر آهسته چشم خویش می‎بست 

پسر می‎دید و جان می داد از دست 


پسر از پرده‎ی دل ناله سر داد

پدر هم جان در آغوش پسر داد

یا امام رضا(ع) مددی مولا

 

مرید و زائرت از هر نژاد است

خودش روز است و با شب در تضاد است


مگر شمس جمال تو که این دل

به این خورشیدها بی اعتماد است


برای دیدنت خورشید را صبح

به دست آسمان آئینه داده است


به هر صورت که آیی می پذیرم

دل از آئینه های بی سواد است


و هر بیتم بنامت هست مفهوم

غزلهایم تمامی مستزاد است


بدون ضرب میرقصم به چرخش

خرابی مشرب هر گردباد است


طلب ناکرده چشمم اشک می ریخت

همه گفتند این آب مراد است


شدم پیغمبر تصویر و دیدم

برایم صحن آئینه معاد است


کسی فکر مسیح و نوح هم نیست

از این آئینه ها اینجا زیاد است


به ظاهر فرق دارد تاک و انگور

رضا در باطن عالم جوا د است


به هویی خلق شد دنیا و عقبی

بنای عالم و آدم به باد است

مرا به گلبن عشقش پناه داد رضا

 

مگو که بی خردم هیچکس نمی خردم

کرامت تو به بالای دست می بردم


اگر جدا کنی از خود مرا کم از صفرم

وگر کنار تو باشم فزون تر از عددم


گدایی درت از خلق بی نیازم کرد

که در سوال کسی جز تو را صدا نزنم


هزار بار شدم غافل از تو دیدم باز

فزونی کرمت سوی این حرم کشدم


ز کثرت کرمت ای کریم اهل البیت

خجالتی که کشیدم هماره می کُشدم


زهی کرامت و لطفت که دعوتم کردی

بجای آنکه گذاری به سینه دست ردم


مرا میان سگان درت پناه بده

و گرنه گرگ گنه حمله کرده می دردم


بهای یک ثمن بخس هم ندارم لیک

به لطف خویش امام رئوف می خردم


مرا به گلبن عشقش پناه داد رضا

اگر چه نیست به جز مشت خار در سبدم


نهاده ام به روی خویش نام (میثم) را

بهانه ایست قبولم کند،اگرچه بدم

 

بـهـار آورده گـل تا یـار مـن گـیـسـو بـرآشـوبـد

 

بـهـار آورده گـل تا یـار مـن گـیـسـو بـرآشـوبـد

جهـان را باز با یک گوشـه‌ی ابـرو بـرآشـوبـد

نگاهـت را اگـر یـک لحـظه بــر گلـها بـتـابـانـی

افق روشن شود، دنیا ز رنگ و بو بـرآشوبـد

زمیـن مشتـاق طوفان ظهـورش مانـده تا یارم 

بیـاید در قدومش سبزه از هر سو بـرآشوبد

ز رخوت خسته‌ام میل جنون دارم، نگاهم کن

که صـحـرای دلـم از گــردش آهـو بـرآشوبد

به راهت رود جاری شد ز چشمانم قدم بگذار

که از نـیـزار پـلکم دسـته‌های قـو بـرآشوبد

خرامانـتـر بیـا امشـب که بـا سِحـر قدمـهایـت

جهان از رنگ و بوی روشن شب‌بو برآشوبد

تولد حضرت معصومه (س) بر همگان مبارک

 

         خاك قم گشته مقدس از جلال فاطمه

                                        نور باران گشته این شهر از جمال فاطمه

         گر چه شهر قم شده گنجینه علم و ادب 

                                        قطره‌ای باشد ز دریای كمال فاطمه

       تابش شمع و چراغ و كهربایی نورها 

                                        باشد از نقد جمال بی مثال فاطمه

       صافی آیینه ایوان نیكو منظرش

                                       گوشه‌ای از صافی قلب زلال فاطمه

      عطر آگین گشته گر این بارگاه جنتی 

                                       این نسیمی است از عبیر بی همال فاطمه

     بر سر ما سایه افكن از كرامت ای بتول 

                                        شد سعید آن كس كه بُد اندر ظلال فاطمه

     آفت دلها غم است بر درگه معصومه‌ام 

                                       حرمت من حرمت عز و جلال فاطمه

     یارب از غمها مرا برهان هم از افسردگی 

                                       عفو كن ما را به قلب پر ملال فاطمه

    كبریا از درگهش كس را نكرده ناامید

                                       خاصه آنكو داشت پشتیبان مثال فاطمه